Bugün günlerden o'gündü. Gün batımı çoktan geçmişti; ama günün bitmesine saatler vardı. Aynaya baktım bir pastahane tuvaletinde ve şunu söylemek geldi içimden. -Neden olmasın? Odama döndüm. İçimden hep bu sözü söylemek geçiyordu, sığmadı içime söz fona bir müzik koydum ve defalarca tekrarladım o tılsımlı sözleri. durdum durdum tekrar hatırladım, hatırladıkça da tekrarladım. Neden önemi bu kadar artmıştı bu sözün. İçimde bir şeyler gerçekleşme isteği oluşmuştu da ondan mı acaba? Düşünmedim Bu kısmını birden dünyanın en mutlu insanı oluverdim, çıktım. Hakikaten bu kadar var mıydı böylesi mutlusu yeryüzünde?- Neden? diye soracak oldum da sonra vazgeçtim cevap yine bendeydi çünkü. E diyorum işte:) Neden Olmasın?
Neden olmasındı? Günümü sona erdiren iki neşeli kelime. O zaman yeni üyesi sözlüğümün -Neden olmasın?- oluverdi. Daha neler eklenecekti kim bilir bunun gibi o sözlüğe. Benim anlamını bütün derinlikleriyle kavradığım yeni elamanları yaşam boyunca.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder